Northern Fires: een verslag

Print pageEmail page

Het is vrijdagavond 27 oktober 2017. Ik ben net terug uit Zwolle waar ik godzijdank nog wat mokken en sporken heb weten te regelen. De bestelling die ik had gedaan was niet compleet geleverd en dus was er even sprake van paniek.

Gelukkig kon ik in Zwolle nog de ontbrekende dingen bij kopen. Snel naar huis om even wat te eten en de kinderen te zien, en dan op naar Stadskanaal waar de eerste deelneemster met aanhang al was gearriveerd.

De BBQ had al aangestaan en ik mocht nog even proeven van Burnt ends en baked beans. Yummie! Dat beloofde veel goeds voor het festival.

De zaterdag stond natuurlijk in het teken van de voorbereidingen. Partytenten opzetten, de picknickbanken schoonmaken, de laatste inkopen doen en nog meer deelnemers ontvangen. Mensen die je niet of nauwelijks kent en die speciaal voor ons evenement naar Stadskanaal zijn gekomen. En de sfeer is van af het allereerste moment goed! Zo gaaf!!

De zaterdagavond ontaard spontaan in een preparty met de nodige (alcoholische) versnaperingen en uiteraard brandt er vuur. Super gezellig.

En dan zaterdagnacht… rond een uur of drie wordt ik wakker van de storm die om het huis loeit en de regen die tegen de ruiten slaat… het was voorspeld, maar dit ging wel heel hard tekeer. In mijn hoofd zie ik de ons festivalterrein al veranderen in een slagveld met omgewaaide bomen, kapotte tenten en vernielde schuttingen. Hoe langer en harder het buiten tekeer ging hoe onrustiger ik werd. Het werd een kort nachtje…

Zondagochtend… met lood in de schoenen stap ik in de auto. Het miezert en waait nog steeds stevig. Wat ga ik aantreffen? Ik heb nog geen bericht gekregen van Rob, de campingbeheerder en partner in crime voor dit festival. Dat is hopelijk een goed teken…

Als ik het terrein oprijd slaak ik een zucht van verlichting. Het terrein ligt erbij alsof er niets gebeurd is. Terwijl ik onderweg de nodige omgewaaide bomen heb gezien staat hier alles op zijn plek. Later hoor ik dat er ‘s nachts nog wel wat noodgrepen zijn verricht om een tent op zijn plek te houden en van een andere tent is een van de zijkanten stuk gewaaid, maar de schade valt reuze mee.

Gelukkig ligt het terrein iets lager dan de rest van de omgeving en is het goed beschut. Een geluk bij een ongeluk, want als ons eerste plan om alles op het veld te laten plaatsvinden, niet in het water was gevallen (letterlijk) dan was de schade waarschijnlijk veel groter geweest.

Tijdens het opbouwen van de overige tenten sneuvelt er toch nog een die niet bestand bleek tegen de, toch nog stevige, rukwinden. En ook de lucht betrekt weer…

Stilletjes aan beginnen we met elkaar te vrezen dat we straks alleen voor elkaar aan het koken zijn. Als dat al lukt… En er komen nog steeds deelnemers binnen die soms uren in de auto hebben gezeten. Het probleem van de kapotte tent werd snel opgelost.

Gelukkig blijft de sfeer onderling goed en worden ook de nieuwkomers hartelijk welkom geheten. Het werd tijd om de eerste vuren aan te steken en vanaf dat moment werd ook het weer beter. De wind ging steeds meer liggen en door de beschutte ligging hadden we er maar weinig last meer van. En ook de regen bleef grotendeels weg, wat er nog viel was niet echt noemenswaardig.

Tegen twaalf uur zien we de eerste bezoekers binnen druppelen en daarna volgden er nog een paar… en nog een paar… Al snel is het gezellig druk en dat blijft de hele dag zo doorgaan.

Wauw! Wat een kick! Als je me ‘s ochtends had verteld dat we aan het einde van de dag meer dan 500 bezoekers zouden mogen ontvangen, dan had ik je voor gek verklaard.  We hebben enkel positieve reacties gekregen, van zowel publiek als deelnemers. Het kan dan ook niet anders of dit krijgt een vervolg!

Het idee dat men bereid is geweest om vanuit het hele land naar Stadskanaal te komen om gezamelijk te koken en te laten zien hoe leuk onze hobby is, en ik weet zeker dat ik ook voor Rob spreek, vervult ons met grote dankbaarheid! We zijn trots om onderdeel te mogen zijn van zo’n gemeenschap buitenkokers en hopen jullie allemaal volgend jaar weer te mogen ontvangen voor Northern Fires 2!

Iedereen die het mogelijk heeft gemaakt om deze eerste editie tot een succes te maken nogmaals: BEDANKT!!

Klik op een foto om te vergroten.

Foto’s: Max Hoekzema en Rob Versteegt

 

Christian Boomker

Christian Boomker

Ik ben opgeleid tot levensmiddelentechnoloog en later tot kok. Koken en alles wat er bij hoort heeft altijd mijn interesse gehad. Ik werk als kok in een Forensisch Psychiatrisch Centrum, daarnaast ben ik veel bezig met buiten koken. Ik gebruik daarvoor niet alleen de BBQ, maar kook, stoof, bak en braad ook in de ketel en de Dutch oven. Op houtvuur en in gietijzer, Oorspronkelijk koken noem ik dat.

Facebook Twitter LinkedIn